• 06 EYL 17
    • 0

    Bugün 5 Eylül 2017, Salı. Ali ilkokula başladı.

    Garip duygular içindeyim. Geçen hafta ne kadar büyüdü diye bakıyordum hayretle. Boy atmıştı bu yaz. Gözüme kocaman görünüyordu, okula başlamaya hazırdı. Meğer ben hazır değilmişim… Bu sabah, 1. sınfın ilk günü, okuldaki kalabalığa karıştığımızda bir anda beni bir endişe bulutu sardı:

    -Daha çok ufak benim oğlum. Baksana 4. sınıflar ne kadar büyük, ezerler benim oğlanı.

    -Üşürse üstüne kalın bir şey giymeyi akıl edebilir mi acaba?

    -Tuvaletin yerini bulabilir mi?

    -Bu kalabalıkta kaybolur mu?

    -Ya korkarsa, üzülürse. Ben de yokum yanında…

    -Kimseyi tanımıyor, ya kendini yalnız hissederse..

    -Utanır benim böceğim yeni ortamlarda, bir derdi olursa öğretmenine söyleyebilir mi?

    Dahası da var da, siz konuyu anladınız.. Bir yandan sağda solda çocuğunuza güvenin, helikopter ebeveynlik yapmayın diye yazılar yazarken ben, içimden bu kaygıların çıkması ne ironik. Bir yanım, zorlansa da öğreneceğine, başının çaresine bakmayı deneye yanıla keşfedeceğine emin (rasyonel, psikolog Burcu). Ama diğer yanıma sabahtan beri söz geçiremiyorum. İşimin gücümün arasında aklım hep Ali’de. Sanki o bir bebek kadar savunmasız da, ben onu hiç tanımadığı bir yerde yalnız bırakmışım gibi bir his(irrasyonel, anne Burcusu).

    Bu deneyim bana şunu hatırlattı bir kez daha: Anneliğimize dadanan hayaletler… Bugünkü endişelerimin altında kendi ilkokul tecrübelerim, hayatımdaki yetişkinlerle ilişkim, kendime dair çocukluk kaygılarım, annelik suçluluğum… Neler yok ki? Bir kez daha anladım ki, görünürde biz çocukları büyütürken aslında onlar bizi büyümeye zorluyor. Fiziksel olarak değil ama duygusal olarak. Onlar 20 yaşına gelmeden biz büyümeyi becerebilirsek ne ala, keyifli bir hayatı paylaşmış oluruz. Ama önce tüm bu zor duygularımızı fark etmek gerekiyor. Ali doğduğundan beri hayatımı temize çekiyorum. O güne kadar halı altına ittirebildiğim ne varsa, artık kaçamıyorum. Onun huzurla büyüyebilmesi için, önce kendi içimdeki Burcu’yu büyütmem gerekiyormuş, anlıyorum.

    Bugünden kendime not: Bu kaygı bulutu bana ait, Ali’ye değil. O kendi deneyimlerini yaşayacak, kendi sonuçlarını çıkaracak, kendine ait bir dünya algısı olacak. Annesi olarak ancak belli bir noktaya kadar yanında olabilirim, gerisi ona ait. Hepimiz gibi o da kendini kurtaracak, başının çaresine bakmayı öğrenecek. Bugünden itibaren ona kendini kurtarması için daha fazla fırsat vermeliyim ve en önemlisi bunu yapabileceğine güvenmeliyim. Şimdi gidip servisi bekleyeceğim, bakalım nasıl bir Ali inecekJ

    Hayat başladı kuzum, güzel geçsin..

    Kendime şarkı önerisi :) Sezen’den; bu kızı yeniden büyütmeliyim, farkındayım..

    Leave a reply →
API –>